target is new

an exploration in the new

Melting of human and technology to helpful companion

[in Dutch]

Parallel aan het doorbreken van de wearable als nieuwe vorm van interactiemiddel verandert onze houding met technologie. Met het dichter op de huid kruipen (of soms zelf in de huid) van de devices krijgen we een hechtere relatie. Het device is niet meer het losse gereedschap dat we bij ons dragen en gebruiken als we het nodig hebben, het wordt een verlengstuk van ons lichaam. Daarin gaan we technologie ook anders inzetten, als hulpzaam maatje waar we een directe relatie mee hebben en samen optrekken.

Deze ontwikkeling was sterk terug te vinden op afgelopen SXSW conferentie, vaak een graadmeter van welke sluimerende trends op doorbreken staan. Zo doet Aduén Darriba Frederiks onderzoek naar sociale aanraking op afstand via de TaSST sleeve. In zijn onderzoek is fascinerend hoe je het gevoel van aanraking opvangt en omzet naar een simulatie van een menselijke interactie. In zijn presentatie bij de Firestarters Haptic Revolutions avond liet hij zien hoe deze versmelting wordt bereikt via het toevoegen van structuur en beweging. Je moet diep kijken naar de eigenschappen van de menselijke huid om het gevoel te benaderen.

Bij de Myo vertalen ze spierbewegingen naar computer interacties. Het levert een soort van samensmelting van mens en computer zonder dat we daarmee cyborgs worden, is de stellige overtuiging van Stephen Lake van Thalmic Labs, de maker van de band. Het is interessant dat de Myo een omgekeerd haptic interaction-principe hanteert. Het is niet de technologie die aanraking als communicatie gebruikt, maar haptisch gedrag is input voor de technologie geworden. Uiteraard geeft de band feedback waardoor een dialoog zou kunnen ontstaan, zeker als de band meer gedifferentieerde haptisch gevoel geeft.
De Myo is een magisch device maar blijkt het nog wel lastig te vinden om bij een mens goed aansluiting te vinden. Als je geluk hebt leert het je gedrag in een paar uur kennen, maar het kan ook langer duren. Je kunt er op wachten dat het leren van de technologie van ons persoonlijk fysieke karakter een belangrijk onderdeel wordt hoe we de technologie gebruiken.

 Het gebied dat zich bezig houdt met de verregaande versmelting tussen menselijke en technologische interacties heet social robotics. Bij die versmelting van mens en technologie wordt een partnership aangegaan met de technologie. Onze relatie is anders, en we zullen ons gedrag langzaam aanpassen aan de aanwezigheid van deze nieuwe hulpjes. Net zoals we dat bijvoorbeeld hebben gedaan met de telefoon.

Associate professor bij MIT Cynthia Breazeal gaat in haar onderzoek in op de mens-computer interactie en bekijkt de dialoog tussen mens en robot die daarbij ontstaat. Het is de persoonlijke kant van robots, sociale robots die ‘high-touch’ met ‘high-tech’ verbinden. Dit is interessant omdat via emotioneel contact de meest effectieve interacties tussen mensen plaatsvinden. Technologie heeft door het ontstaan van social interacties veel kracht gewonnen in het communiceren. Samen met het emotionele contact ontstaan devices die je kunt zien als een ‘hulpzame maatje’.

Het onderzoek van Breazeal leert ons veel over de interacties met onze nieuwe partner. Centraal bij de interactie tussen partner robots en mens is het maken van adaptief gedrag. Daarvoor is een combinatie nodig van cognitief en emotioneel aspecten. Het onderzoek richt zich helemaal op de interactie tussen mens en robot, en de dialoog die daarbij ontstaat.
Een centraal thema is ‘humanized engagement’, hoe menselijk moeten robots zijn om bruikbaar te zijn?
Menselijk is niet hetzelfde als het zijn van een mens. Het ondersteunen van een menselijke ervaring gaat via een combinatie van sociale, emotionele, cognitieve en lichamelijke aspecten. De ervaring is meer menselijk als meer van deze dimensies worden ondersteund.

Een eerdere onderzoeksrobot genaamd Kismet communiceert niet in taal, maar in reactief gedrag en geluiden en bereikt daarmee een connectie bereikt.
De volgende stap is het laten leren van de robot door het spiegelen van gedrag. Het lijkt daarin heel erg op de manier waarop we zelf leren, wat veel beter werkt dat van te voren robots gedrag aan te leren.

De sociale robots bieden veel waarde als ze worden ingezet als partner van de mens, niet als vervanging. Sociale robots gaan over persoonlijke versterking, ze helpen om als mens beter te worden. De sociale robot is een hub tussen de digitale data en de professionele hulp.
Belangrijk daarbij is om sociale robots eerlijk te laten zijn in wat ze wel en niet kunnen.

We kennen dit lerend gedrag al in mindere mate van spraakgestuurde systemen. Nuance Communications ontwerpt deze interacties en hanteren een aantal eigenschappen. Naast het begrip van verwachtingen en de overwegingen wanneer spraak toe te passen in combinatie met andere interactievormen.  Adaptieve feedback is ook cruciaal;  gebruik ook ‘fouten’ in de communicatie als mogelijkheid om te leren

Een van de ultieme voorbeelden van een robot-maatje is Jibo, gemaakt door de startup van Breazeal. Het is een gezinsmaatje die probeert via de dialoog een intermediair probeert te zijn in allerlei gezinsdynamiek. Interessant is hoe via simpele gedragingen van de robot non-verbale communicatie wordt ondersteund.

De Jibo robot maakt nieuwsgierigg maar voelt ook over the top. Het is de vraag of we op deze manier een hulpje in huis zullen nemen. Hij is ook behoorlijk statisch. Een ander uiterste zagen we gevisualiseerd in de film Her waar het computersysteem letterlijk tot leven komt. Het onderzoek met Jibo leert ons het belang van het combineren van fysieke en digitale communicatie. Dit zullen we gaan merken in het haptisch gedrag van onze wearables.
Als conclusie van haar onderzoek stelt Breazeal dat er een nieuw gebied ontstaat in de interactie tussen mens en machine die veel weg heeft hoe we met onze huisdieren communiceren. Het is een mooie metafoor van het moment in de evolutie waar we nu staan. Slimme en draagbare technologie als partners van de mens, onzichtbaar maar altijd aanwezig, ongemerkt versmelten we met onze techno-assistenten en passen we ons leven aan. Het ontwerpen van digitale producten krijgt hiermee een nieuwe dimensie. Meer dan ooit is de psychologie van de mens nodig om zinvolle diensten te maken. Daarbij komt dat we ruimte moeten inbouwen voor een continue lerende dialoog tussen mens en techno-maatje.

The holy grail of the private and live moment

Last year I wrote a blog here on ‘the holy grail of the private moment‘. The thoughts were triggered by the smart decisions in the design of Taptalk. I see a similar thing happening with the new flow of live streaming apps that was hyped with Meerkat at SXSW and is now taking over by Periscope, the tool Twitter introduced yesterday earlier than planned (although it could be a smart strategy as well to let the hype grow via a new app and a quick overtake as soon as people start picking up the behaviour).

Both Live Experience tools are based on an integration with Twitter, and both work with the concept of sharing live streaming video on the very moment of happening. The trends is broader than those two (and there is a third one: Hang w/), Snapchat is having a comparable promise with their stories that remains visible for 24 hours. And also the ubiquitous dashcams in Russia that are spreading is part of the trend towards continuous close-by sharing.

The private and exclusive experience is as important to the love for these services as the live aspect of the video is. It is interesting that Meerkat and Periscope has a different approach in offering that private feel. With Periscope you can choose to share only to selected people. This has huge potential and could be well be the template for all other private messaging services to add video in the same manner. Think Whatsapp adding live sharing video.

Meerkat create the private feeling in much more subtle manner. And probably not even on purpose. By chosing to make the app very rudimental and embed it in your personal Twitter-graph is feels in all aspects as a private party you join as soon you enter the stream. By not showing active live streams outside your own group of contacts and also show only the streams as they are live, exclusivity is raised. And above all, the streams are just as private as the real thing. It is over as it is over. No life caching, just experiencing the moment.

I think Meerkat has with that deep connection to the actual thing a much better experience. I hope it will keep this strategy and will not be tempted to add extra functions that break that down. If Twitter and Periscope play it well they can extend the private video sharing into a more private messaging system.

SXSW2015 day 5; smart human failures

The closing day. I missed the first session slot and my first session at 11am was sold out session. After changing venue I ended up in a session on the role of our new tech in spiritual thinking, remembering our diseased.
The topic went a bit broader on the function collected data plays and how to value this. Not real new concepts if you followed series like Black Mirror. One question from the audience triggered an interesting thinking: is our brain the center of our universe or is it just the embassy of our digestive system. It made me think how this relates to systems of sensors and AI. The sensors can have a much more important role.

Funny enough it connected nicely to the panel on the smart home I attended afterwards. One of the points there is how we need to speak of a conscious home more than a smart home. The sensors are getting smarter but need to open up to make valuable combinations possible. Philips is investing in a open platform and Nest is active in connecting other services to there own, so there is hope. Still the question remains how much smartness we can handle in our personal space. Something that was present in earlier talks too. See also the tweets on Storify.

Astro Teller -a keynote speaker, leading GoogleX laboratory developing moonshots- showed us how experiment and smart failure is key for (Google’s) innovation. The role of design is not covered well in my opinion though. And failure should not be a self for-filling prophecy. Failure could however been build in as part of the market product in the form of adapting to the user and usage.

Bruce Sterling wrapped up SXSW as tradition with some good points to think about. It sums up this years SXSW for me. The marriage between the human and tech will lead to new types of products that remain adapting to the user. Looks like that the ‘impulse shaped services’ can now become reality. The coming week I will process all the impressions with other visions and share this with you on March 24.

SXSW2015 day 4; tech as material

Day 4 already. The Monday is always a bit different. Hard to pinpoint why, maybe because you feel you have passed half of the conference. Or because it seems a bit more quiet because some of the Americans have to go back to work after the weekend. I did not have to stand in line for the sessions I attended.

I had a day with some different types of talks and topics. Starting with a wearable/3D printing/new material, to biomaterials, via surveillance and trust, to sharing service Lyft, to sensorbased storytelling and finally on new models of the Internet.

The first panel was organised by the Carnegie Mellon University and showed four projects on expressive interactive interfaces. On flexible 3D printed clothes. And another on expressive and learning light. A plaster 3D printer was interesting for the way it followed and learned from human movements. The fourth showed two examples on 3D mapping of body shape and movement and the translation to materials. Tactum and Reverb projects, see the site of Madlab.

The merge of technology and human went a step further in the talk of Robert Langer. He showed how far we are by making implantable devices that fight diseases. In his talk he told about the long road it takes from research to approval and treatment. The developments are going rapidly though now and it has become a 3rd approach to treat cancer. See my photos in the Storify with some details.

The interesting thing on the session on surveillance was the pannelist that was a former NSA director, Stewart Baker. It delivers definitely good discussions on the role of government versus peoples literacy.
Privacy was discussed and how it has almost always been tied to your ability to pay. And how neutral is an algorithm? Every algorithm is editorial.
Trust was the key point of discussion, trust in governments. But it subject was to big for a good panel discussion.
Stewart Baker: The reason Silicon Valley is less sensitive to privacy is because they’re already living in the future.

One of the future routes was laid out in the last session on the ‘end of the internet’. Not literally, but it discussed the new forms of internet infrastructure with mesh networks between mobile phones. This will be especially interesting in developing countries, but it could also grow into the extra layer to the private social networks we all are using with our Whatsapp groups.

You could imagine that services like Uber and Lyft create their own mesh networks and provide the internet connection for clients as extra product. Something that was not discussed by the founder of Lyft – the American only Uber-x competitor. A smart guy that understands that the world is changing if our mobility changed. We use lots of land and energy to mobility, in LA it is half of the city space.

A panel on storytelling engines for smart environments learned us that those engines are more methods. The work from Meghan Athavale from Lumo Play showed how much playful design and storytelling are linked.

Making the story first is crucial for developing a model for the new sensor-based world, the technology is an augmentation on the real world as Lance Weiler said. Which is true but we saw earlier how those two concepts ‘human’ and ‘tech’ are integrating. Even in the physical space. Making stories and let people experience them is also a way to learn on the consequences. We need to have insight in the decisions the AI makes for us.

It seems that we are moving very fast to marriage of tech and human interactions, but the interfaces for understanding both sides are crucial to move ahead.

SXSW Day 3; a thin line between smart and smart-ass

On day 3 the themes of wearables, mixing real and digital, AI and new interactions were present again.

I started the day with a panel on fashion technology. A good mix of panellists covered things as the characteristics of materials and the role of fashion with smart garments. Topics as storing data in the garment, making clothes that adapt to the outside temperature, and generating it’s own energy by your movement. The good thing was that also the manufacturing was covered and topics as stimulating hormones fabrics came by. New concepts as mushrooms that become a organic material that can grow into the right form. And of course 3D printing in clothes, were our Dutch designer Iris van Herpen was mentioned as haute couture inspiration.

One of the panellist -Billy Whitehouse- wore here navigation jacket that has navigation signals by haptic feedback. It is important to have others than fashion designer involved. Industrial designers have less fear for fashion rules.

New interfaces for the real-digital world were touched in a presentation on speech interaction. Some solid facts on how to design for speech dialogs. On ASR (Automatic Speech Recognition), NLU (Natural Language Understanding) and appropriate dialog response.
The talk did not make the specific connection to Internet of Things, but gave good design considerations for designing for speech

  • understanding expectations
  • leverage the strenghts of speech
  • partner with other modalities (screens, gestures)
  • frame the scope
  • support what is natural
  • provide conversational feedback
  • identify ‘errors’ as opportunities
  • consistency for a point of view. Cross device.

Overall: provide conversational feedback. Speech systems should follow our conversational norms. Indentify errors as opportunities.

Later I attended a session on the Myo, the new arm device that makes gesture control possible. Interesting device that he live demoed by using it as presenter remote for his Prezi. It is a smart device and he made clear how much tuning was necessary to get the musle reading right. I think it is most interesting when you have an open system you can calibrate yourself, and I think that is possible.
His trends: 1. Interfaces as next major advance computing, 2. next generation interface blur the lines humans & computers and 3. it will not be a cyborgs future.

The last talk I like to mention is the one of Molly Steenson. The room was quite empty. Apparently is the connection smart cities and architecture is not that hot. She had a solid story on the thin line between being smart and smart-ass in context of the city. With some good references to earlier history, especially the work of Cedric Price and his generator city project. Google seems to make this now for real at is new campus. See some of the slides in the Storify of the day.

The thin line is definitely important for more than the smart-city concept. The last presentation I saw (by accident) on future fashion shopping concepts how a techno focus can pass the line.

SxSW2015 day 2; start with the thing

Day 2 of this years South by started with a panel on advanced mobility. 9.30am, I made it on time after publishing the first wrap up of this SxSW…

The first panel was held by several people from the University of Michigan and that results in some data rich slides on the way cars are mapping the world and the need that the world is mapped as preparation.
The panelist of GM indicates that it was for them a whole new look on mobility. Looking for the new business models. A question from the audience however made clear this panel and the GM representative in particular only thought of new ways cars will work and can be sold. A holistic view on mobility was not present and that made the panel more on advanced cars than on advanced mobility.
Some insights from that point of view: security is necessary to get the cars excepted. Not only driving security but also data security.
An interesting questing that was mentioned is the interface with driving. That will change and you can think of new concepts, or just get it all out as Google did.
All in all an interesting topic with a bit weak panel.

Second panel showed that a panel can work. It needs a couple of interesting panellist but above all a journalist that really dive into the subject. The panel was on wearables, as many are during South-By this year. It touched the fashion aspect a lot. One of the panellist was the founder of Ringly, the smart vibrating ring.
The first defined a lot of the discussion. Google Glass as inspiration where to go with a wearable. Not put tech in front but put the use in front.  And think about the cultural context, it should fit in. The utility on itself is not the main challenge, the wearability in all its aspects is.

One of the panellists (named David Austin) did work for 17 years at Apple and had a lot of little insights in the choices there. On pricing for instance. Apple don’t think about the cost price, it judges the product on its value. In the end it only counts what the consumer want to pay. The want prize.
There are a lot of panels on wearables and later the day I followed another on wearables and tech converge. Just like the other the topic of fashionable devices and the move from single purpose device (smartphone) to single function device (wearable) were important topics. The data exchange between wearables was discussed. We will see the first start-ups working on bringing the data together and create meaning. Later wearable companies will move to open standards.

With the wearables the human machine connections is interesting too. We saw interesting thoughts on that on day 1, so I entered a presentation on Human vs Machine, A Cognitive Revolution. The presenter was a bit too much focused on the technology push, but it was interesting to experience he also opts in for world where man and machine work together. The real implications of that world were not touched tough.

This was the first talk that I visited with an RSVP, a new method to fight the huge lines that makes SxSW in a chaotic experience. The Americans are mastering the art of cueing up, that was clear also this day, with a lot of people managing the right set up and dividing it into RSVP, waiting lists and normal lines. A kind of real life play…

Best talk of the day was of a London based designer of internet of things products and services, Ross Atkin. His statement was that you should start with the things, not with the internet. And before starting with the thing it should be clear what the use case was. He sees a lot of parties that are try to dig the gold of the IoT platform lock-in, but it is important to come up with valuable ideas. His three steps: identify the use case and do design research, design the service and validate, user test and iterate.
He had some interesting examples of his work that made sense. And he had very nice looking slides (check my Storify, making a comic book of his presentation. A tool he all uses as prototype to validate the concepts.

So also on the second day the main topics were around the relation between human and the technology. And it seems the best strategy to start by thinking on the thing you want to solve.

SxSW2015 day 1; high-tech and high-touch

This year I am again in Austin for SxSW (South by South West, or South by as locals say), I’m visiting the interactive conference, just like I did in 2011 and 2013. The conference is one of the biggest in the world (probable the biggest) with about 32.798 attendees. There are over a 1000 sessions in 5 days. The topics are very divers, but still you are certain that you will miss more that you can see. The experience and atmosphere is however unique, you feel that the whole world of internet is gathering in this little town in Texas.

The Friday used to be a quite start with just a couple of sessions in the afternoon. This year however it is almost a full day of sessions, starting at 11 in the morning.

For the first time I rented a bike (in advance, that is the only way) which is very convenient. The Uber driver that took me to the rental shop got me direct in the right mode telling how he drove 15 hours from Tennessee just to be an Uber driver for the week.

The first session I attended can be linked to that. Design for trust was the topic and this is even more important with all the services like Uber and Airbnb. The presenter Michael Boeke from a new company Synap mentioned Uber as a bad example and a good one. Good for the rating system of drivers and creating transparency. And bad for the fact that they are inconsistent in the storytelling and acting by the management. This consistency is one of the main drivers of trust he said, contributing to the factor of integrity. Control and transparency are the others.
The talk was nice but did not surprise. He lacked to go a step deeper in the factor of ‘trust elasticity’ as I like to call it. The threshold of our accepting of distrust when we have enough incentives.

On SxSW I like to find the more obscure talks too. This can be surprising, or it can be disappointing. The talk of Alex Wright did not live up to the expectations of sketching out a different thinking model for our connected world looking to the forgotten history of a Belgian skolar. He did the history part well with lot of nice looking old images of early systems, but did not translate to a view on the now. Maybe something for later.

After the lunch break at the official food court I did see two talks that were more related than expected at forehand. I try not to go to the big keynotes as a rule because those are covered extensively by others and also recorded for later viewing. I did end up by Daniel Pink however in the big room. I never saw him presenting before and the field of his work is highly related  to our initiatives around behavioral design. He did a bunch of well known research (for me) and packed in 7 big ideas. Watch his Crowd Control series on National Geographic.

  1. use fear the right way: to focus attention
  2. questions work a bit more engaging than statements
  3. make them rhyme
  4. social proof
  5. give people an off-ramp
  6. put a face on it
  7. try stuff, don’t take these rules for granted

The best part of his talk is the power he presented with. It was a great show.

More interesting though was the way it connected to the last speaker of the day; Cynthia Breazeal of MIT and startup Jibo. She researches the personal robot and did so by studying what makes a robot personal. So a lot of the behavioral things she experiments are linked to the one of pink.
She used packed slides with data and great movies of experiments with robots and children. I put some pictures here later, you can check the Storify. The main insight is that the personality of a robot is not a human personality, but has it’s own characteristics in an in between space between relations between human to humans and human to pets. The startup Jibo is definitely something to track, see if here research will lead to a practical to use personal assistent.

That wrapped up day 1, with the last talk the most insightful. Will go for more research driven talks the rest of the conference I hope.

This is the first of my daily wrap-ups of 2015 SxSW conference in Austin. Follow the tag sxsw2015 to find them all. 

Will SXSW trigger a new type of living media

This article was posted on Adformatie in Dutch.

Het is de nieuwste hit in de appstore: Meerkat, een app die op het eerste gezicht weinig bijzonder lijkt. Want laten we eerlijk zijn, is Meerkat eigenlijk niet anders dan een zoveelste variant op live videostreamen. Ja, klopt. Maar in vergelijking met eerdere vergelijkbare diensten als Ustream gaat het niet alleen om het maken en vastleggen van video.

Meerkat is gefocust op meekijken en is daartoe volledig geïntegreerd met Twitter. Dankzij die integratie vindt de app makkelijk z’n weg in je sociale context.

Een vergelijkbare transitie is te zien bij bij Snapchat. Een half jaar geleden schreef Naveen Selvadurai, de co-founder van Foursquare, een goede analyse over de kracht van het nieuwe Snapchat. Hij heeft tot nu toe gelijk gekregen.
Casey Neistat maakte er een mooie video over. Niet alleen Snapchat beweegt zich op dit gebied, ook Taptalk zit in de categorie van vluchtig gedeelde foto’s en video’s.

En nu dan Meerkat. Het uitkomen en ongelooflijke rondzingen van deze app geeft in mijn ogen de aanzet tot een nieuwe stroming. Ik noem die maar even ‘mee(be)leefmedia’. Deze trend berust op iets wat ook Twitter groot maakte: het gevoel dat je krijgt als kijker dat je er ‘bovenop’ zit. Dat lukt Snapchat met fotografie en dat lukt Meerkat met video.

Met het SXSW festival in aantocht zal de aandacht voor Meerkat komende dagen exploderen. Meeleven groeit uit tot meer dan het delen van een moment, meeleven is een nieuwe vorm van communicatie.

 

The quality of Pebble

On Adformatie I wrote this short post on how well the new Pebble is. Because of it’s focus. It is a nice implemtation of the model of notifaction I developed from our Glass experiende too.

The post is in Dutch.

Deze week introduceerde Pebble zijn antwoord op de komende Apple Watch. Beter design en vooral een interessante upgrade van het gebruiksconcept. 

Het duurt niet lang meer of de Apple Watch zal de markt van smartwatches gaan overspoelen, 9 maart weten we de details. En als de voortekenen niet bedriegen zal het de bakens verzetten, hoewel er ook een typische Apple-productstrategie te verwachten is, kleine stapjes uitrollen van functionaliteit met een beperkte eerste versie.

Ondertussen komen nieuwe modellen binnen het Android Wear platform op de markt, momenteel gepresenteerd tijdens de Mobile World Congress in Barcelona. Huawei bijvoorbeeld introduceerde een ronde smartwatch in lijn van de Moto360. Ik heb ‘m niet geprobeerd nog uiteraard, maar het besturingsysteem Android Wear ken ik van de Moto360 en daar is nog wel wat op af te dingen. 

Interessant is de nieuwe Pebble die deze week via een slimme marketingcampagne het licht zag. Net als de eerste versie was de basis een Kickstarter-campagne en al snel werden alle records verbroken. Interessant is om te kijken naar de veranderingen in het besturingssysteem. Als een van de eerste smartwatch leveranciers is er veel ervaring. En de kracht van Pebble was altijd de beperking. Een smartwatch moet je niet proberen vol te stoppen met apps, het is een notificatiemachine en kan nuttig zijn met hele gerichte monofunctie apps. Zoals Eric Migicovsky van Pebble zegt: je zet geen apps op je Pebble, maar functies.

De nieuwe Pebble Time (dat is de naam) heeft een ander schermformaat en er is kleur toegevoegd. De beleving is daarmee behoorlijk verbeterd, ook de animaties zien er goed uit, al zullen ze niet kunnen tippen aan de scherpe hoge resolutie schermen van Apple en Android. Maar het is dan ook e-paper en heeft als groot voordeel dat het batterijleven tot een week is. Mijn Moto360 haalt het eind van de dag niet eens soms, wat met een horloge best lastig is.

Het goede van de nieuwe Pebble is de focus op het begrip tijd als interactiemetafoor. Dat past natuurlijk perfect bij een horloge, maar ook bij een wearable. Het timeline-principe als basisinteractie was een sterke eigenschap van de Google Glass, Pebble heeft het nu verder versimpeld en tot de core teruggebracht passend bij een watch.

Pebble Timeline

Pebble Timeline met blik in toekomst en verleden.

 

Ondertussen is de introductiecampagne zeer succesvol. Op Kickstarter staat de teller op bijna 12 miljoen. Daarmee bewijst Pebble en passant dat Kickstarter een interessante marketingstrategie kan zijn. Met de relatief lage prijs zal Pebble zeker enige tijd stand houden naast de Apple en Android watches.

The breakthrough of the VR glasses is near

The post was published at Adformatie and is therefor in Dutch

 

Gisteren kwam een tweet voorbij van Linda Duits. Ze zat in de trein en had last van ‘onsmakelijke’ gedragingen van haar overburen in het stoeleneiland. Ik kon me er veel bij voorstellen en grapte met de tweet:

Tweet

 

Zoals vaak bij dergelijke gedachtes komt ergens vandaan. Heel direct was het misschien wel getriggerd door een foto die een paar dagen daarvoor rondging op Twitter:

Man met VR bril en milkshake

Maar ik denk dat het meer is dan een leuke kwinkslag. Zelf experimenteerde ik met de Oculus VR bril en heb ook een Cardboard van Google aangeschaft. Uiteraard. En vooral die laatste doet iedereen die ‘m opzet verbaasd staan over de impact. Juist in combinatie met de simpelheid, de combinatie met een standaard telefoon. De bril die op de foto wordt gedragen is die van Samsung, die sinds vrijdag ook in Nederland te koop is.

Volgens mij zou het best wel eens snel kunnen gaan met de VR-bril, juist in hele specifieke situaties en omgevingen als de trein of vliegtuig. Nu sluit iedereen zich op in de telefoon, een kleine stap om de VR-bril op te zetten. Het is een teken van onze veranderend begrip van realiteit. Maar daarover een andere keer.

Het mist nu alleen nog aan goede content. Veel is nog experimenteel. Er liggen veel kansen om korte verhalen te vertellen. Zoals Snapchat nu video op de mobiel opnieuw aan het uitvinden is, ben ik benieuwd of we snel een dienst krijgen die de YouTube van VR materiaal wordt.

Ik ben benieuwd. Ondertussen stop ik de Cardboard in m’n tas als ik met de trein ga.

– See more at: http://www.adformatie.nl/blog/de-doorbraak-van-de-vr-bril-komt-eraan#sthash.dbqDlKNF.dpuf

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 37 other followers