Knooppuntmerk als nieuw verdienmodel

Met de consumer-generated media ontstaan nieuwe modellen van waarde. Gratis informatie wordt gemeengoed, dat merken de aanbieders van informatie volgens het aloude abonneemodel. De abonneeaantallen van betaalde kranten lopen terug ten opzichte van de gratis kranten. Pogingen om geld te vragen voor online content lopen op niks uit.

De consumer-generated media zullen alleen nog maar groeien. Het belang van nieuwe ‘knooppuntmerken’ zal hierin toe gaan nemen. Knooppunten van webloggers die bepalen wat interessant is en wat niet. Waar vertrouwen aan wordt gegeven. Je ziet al dat kranten hun journalisten een weblog laten bijhouden. De principes van filtering zullen ook in de cgm toegepast worden.

Het interessante is daarbij dat de waarde van de content niet alleen meer wordt bepaald door die ene boodschapper die jij vertrouwt, maar dat juist de combinatie van boodschappers de waarde gaat bepalen. Het zoekmechanisme van Google heeft bewezen dat je waardevolle ratings krijgt door te kijken naar de beoordeling van de groep. Als een site vaak door andere sites wordt aangehaald moet de waarde wel hoger zijn. Dit principe zal ook de waarde van content gaan bepalen.

De aloude uitgevers van informatie zullen een gidsfunctie hierin moeten gaan claimen en die bewijzen door veel verwijzingen aan zich te koppelen. Dit kan door de eigen content met waarde gratis aan te bieden en een knooppuntmerk te worden. Hierdoor ontstaat waarde voor de adverteerder (sponsor) en kan de abonneederving worden opgevangen.

Op zoek naar de nieuwe push

Afgelopen donderdag bezocht ik de Emerce-update over narrowcasting. Je hoort er de laatste tijd wel meer en meer over, maar ik had nog geen duidelijke voorbeelden gezien waarin dit fenomeen iets nieuws ging bijdragen aan de ‘mediabeleving’. Ik was dus wel nieuwsgierig of ik daar op deze update spannende dingen over zou ontdekken…

Helaas, in dit perspectief viel het allemaal een beetje tegen. Alle cases zijn ‘traditionele’ tv uitzendingen met als enige verschil dat ze meer of minder op de locatie en doelgroep zijn toegespitst. Het enige business model was het advertentiemodel. Geen interactiviteit te bekennen, geen verlengstuk van een multichannel strategie met één verhaal over verschillende kanalen, geen gebruikergestuurde communicatie; dingen die ik me had voorgesteld bij het dichterbij brengen van het medium bij de verkoopsituatie.

Op onze tv thuis hebben we met onze afstandbediening en personal video recorders de adverteerders gedwongen nieuwe intelligentere vormen van communiceren te verzinnen. Door de branded formats waar de merken onderdeel van de content zijn geworden, of door simpelweg zulke interessante filmpjes te maken dat we ze zelfs willen rondsturen.

Ik ben dus benieuwd hoe snel de wal het schip keert. De resultaten van het uitzenden van een commercial dicht bij de plek van aankoop lijkt nu nog bij te dragen aan een hogere omzet, maar de volwassen mediaconsument zal toch meer verwachten. Er moeten nieuwe communicatievormen ontstaan, echt toegespitst op de situatie waar de winkelbezoeker zich bevindt. Bijvoorbeeld een virtuele verkoopmedewerker als verlengstuk van de informatie die je zelf via Kieskeurig en andere sites bij elkaar had gesprokkeld.

Het lijkt er vooralsnog op dat narrowcasting voorlopig alleen een poging wordt de adverteerder een nieuwe plek te bieden waar de kijker niet ‘weg kan vluchten’ van zijn boodschap. Ik hoop dat de lessen van broadcasting snel ook bij narrowcasting leiden tot een echt interessant additioneel kanaal.

De viral is dood, leve de viral!

Als je de zoveelste uitnodiging krijgt mee te doen met een e-mail doorstuuractie en zo kans te maken op een leuke prijs, dan bekruipt het gevoel dat de viral toch behoorlijk is gedevalueerd tot de aloude prijzenfestivals.

Volgens mij is het basisprincipe van de viral dat tevreden klanten gratis en als vanzelfsprekend de voordelen van jouw product verspreiden. Mond-op-mond-reclame op z’n internets. De simpele boodschap onder elk hotmail-mailtje dat ook jij zo’n handig gratis mailadres kan krijgen.

Ik doe het niet meer; mijn vrienden lastig vallen met een plaats in de database, alleen maar omdat ik dan een reisje naar de zon kan winnen, al dan niet samen met die vriend. Het zou slimmer zijn als ze me de mogelijkheid geven eerst met m’n vrienden te overleggen of ze daar wel zin in hebben.

Maar ondertussen ontstaat een krachtig ander uitzwerm-fenomeen. Sites waar je werkelijk wat aan hebt als Flickr.com of del.icio.us stimuleren het contact met vrienden of onbekenden op basis van gelijke ‘tags’. Vele voorbeelden van andere manieren van het groeperen van de tags zijn al ontstaan.

De kunst voor een marketeer is natuurlijk slimme manieren te vinden dit nieuwe fenomeen te gebruiken. Daarbij moet worden uitgegaan kracht van het taggen. De relaties die gelegd worden, het open karakter. De eerste brand tags zijn al verschenen. Deze komen van echte mensen die een product liefhebben en zo verspreiden. Net als echte mond-op-mond reclame. Het wachten is natuurlijk tot het eerste fotoboek van Heineken in Flickr, waarschijnlijk van Valerio, Froukje, Maarten, Tim en Nicolette van 6pack

perfect match

Ruim drie jaar geleden hadden met ons innovation team een idee uitgewerkt om spontaan met mensen in je omgeving in contact te komen. Via je laptop of PDA met WiFi zou je automatisch gekoppeld kunnen worden aan anderen in de buurt met onverwachte overeenkomsten in beider profielen: perfect match hadden we het gedoopt.

Nu pas komen er genoeg WiFi-ers & hotspots die het eventueel tot een succes zouden kunnen maken. Maar ik werd getriggerd door een nieuwe dienst van Nokia die het principe dichtbij brengt. Sensor hebben ze het gedoopt, gebaseerd op bluetooth in plaats van WiFi, en natuurlijk veel spannender natuurlijk met je mobiele telefoon. Wat ze nog missen is het spontane matchen. Met het toevoegen van tags aan je eigen ‘folio’ ligt het maken van een profiel natuurlijk erg voor de hand…

Ik ben benieuwd of het een succes wordt; jammer wel dat mijn gloednieuwe Nokia niet geschikt is…