Gespamd in Twitter

Nu Twitter talk of the town is blijken slimme marketeers het ook ontdekt te hebben. Vandaag werd ik voor de derde keer in korte tijd geconfronteerd met een nieuwe soort spam; contact-spam.

Bij Twitter en Jaiku kun je mensen als contact/vriend toevoegen. Dat kan je doen met mensen die je al kent uit het echte leven, maar veel leuker is het natuurlijk dat je ook nieuwe contacten kunt leggen. Als iemand jou toevoegt als contact en je accepteert, kun je de bijdragen in zijn stream zien.

Wat gebeurt er nu bij contact-spam? Een organisatie voegt een groot aantal mensen toe als contact. Je krijgt vervolgens in een mail een bericht dat je bent toegevoegd en gaat vervolgens kijken wie dat is. Voila, de boodschap is overgebracht. Als je toevallig ook nog de uitnodiging accepteert, krijg je ook nog allerlei berichten door je Lifestream heen.

Uiteraard heb je de mogelijkheid een persoon niet toe te kennen, zodat je wordt lastig gevallen met de berichten, en je kunt ook het contact blokken, zodat de volger niet jouw berichten kan lezen. Maar minimaal eenmal heb je wel de boodschap gezien.

En er zit nog een ander aspect aan. De eerste keer dat het mij overkwam was bij een organisatie die zich met dierenactivisme bezighoudt. Ok, ik ben zeker diervriendelijk, zelfs vegetarisch, maar geen activist. Wat is nou de grap. Op de contactlijst van de organisatie staat mijn hoofd er tussen als een van de ‘vrienden’, en zonder dat ik maar iets heb ondernomen teken ik een soort petitie. Totdat ik actief mezelf verwijder.

Overigens zijn de contactspams tot nu alleen nog cultureel van aard, nog geen grote merken die het doen (of die hebben mij nog niet gevonden):
Freeh2o
Todaysart

Notes on Reboot

Dit jaar was ik voor het eerst op de Deense conferentie Reboot. Een ‘community event for the practical visionaries who are at the intersection of digital technology and change all around us’, zoals ze dat zelf zeggen.

Op de conferentie staan geen business opportunities centraal, en worden geen start ups gepromoot. Maar veel over de passies en mogelijkheden van de nieuwe sociale digitale wereld. Een aanrader voor iedereen die wil geïnspireerd wil raken over wat de komende tijd zou kunnen gebeuren. En daarmee zeer goed toepasbaar bij het ontwikkelen van nieuwe strategieën en concepten.

De conferentie wordt populairder. In het algemeen – deze negende editie was voor het eerst uitverkocht – maar ook bij Nederlanders. Collega’s die de afgelopen jaren zijn geweest hebben het aantal Nederlanders flink zien groeien, ik schat dit jaar totaal een tiental procent van de 500 bezoekers.

Je ziet vaak dat sprekers die bij Reboot staan later opduiken op andere congressen. Of dat dit keer weer gaat gebeuren is natuurlijk afwachten. Organisator Thomas Madsen-Mygdal kiest ervoor minder grote namen te laten spreken en de afstand tussen sprekers en publiek te verkleinen. Dat is ook te merken aan het zeer actieve Jaiku channel met ruim 200 actieve microbloggende bezoekers.

Het thema ‘Human?’ is goed gekozen. De eerste spreker op donderdag onderbouwt dit op excellente wijze. Met het sociale aspect zo aan de oppervlakte is er een permanente reïncarnatie van het web. We leven in The Link Age.

De digitale wereld komt ook weer terug in de fysieke. Het vloeit in elkaar over. Dat komt een aantal keren terug. Matt Webb, de laatste spreker, verwoordt het mooi; products are people too. Als producten connected worden, worden ze ook ‘onderdeel’ de sociale netwerken. Behandel producten net als mensen en er ontstaan nieuwe concepten.

Daarin ontstaan naar flow media, zoals Stowe Boyd dat mooi verwoordt. Altijd connected betekent continu prikkels. We komen daarmee in een nieuwe state of mind. Persoonlijke productiviteit wordt vervangen door netwerk productiviteit, het is belangrijk je bijdrage te leveren zodat het netwerk als geheel vooruit gaat.

Tot slot nog ander belangrijk thema dat bij een aantal sprekers langskomt is ‘play’, al dan niet specifiek voor mobiel. De wetten van games en het gedrag van de spelende mensen wordt een belangrijke inspirator van de dialoog tussen mens en machine. Niet bij het daadwerkelijk spelen, maar juist bij day 2 day interacties. Denk aan de DVD-recorder waar de manual als een spel is op te roepen, of een bank die je op een andere manier laat ervaren wat persoonlijke financiële planning is.

Karakterverschil Twitter en Jaiku

Ze lijken vreselijk op elkaar; Twitter en Jaiku. Maar een klein incidentje vanavond onderstreepte voor mij een belangrijk karakterverschil tussen de twee. Wat gebeurde er?

Twee van die presence dingen bijhouden gaat mij echt te ver, dus leek het me handig mijn Jaiku posts in mijn Twitter presence te laten lopen via een feed. Het API van Twitter laat het toe aan derden daar handige dingen voor te maken. Zo heb ik dat al ‘s geprobeerd via Twitterfeed. Maar daarmee werd nooit een Jaiku post naar Twitter mee doorgezet. Vandaag kwam ik rss2twitter tegen. Daar ook de Jaiku-feed ingehangen en het werkte. Alleen niet helemaal goed.

Jaiku heeft namelijk de mooie feature dat feeds die je eraan koppelt eventueel worden geclusterd als er grote aantallen posts tegelijkertijd worden gedaan. Handig bij een upload van een paar honderd foto’s naar Flickr of een uurtje muziek luisteren via Last.fm. Zo’n clustertje wordt een enkele Jaiku-post. Nu blijkt echter dat rss2twitter die clusters gewoon weer uit elkaar trekt. En zo had ik opeens twee pagina’s met twitterposts in een keer. Een soort twitterbom dus. Behoorlijk irritant voor mijn Twitter-vriendjes.

Dus de feed weer verwijderd. Maar bij het bekijken van de posts in de Twitterstream viel me op dat die helemaal niet geschikt is voor dergelijke ‘anonieme’ bijdragen. Het rudimentaire uiterlijk zal daar aan bijdragen, en het gebrek van enige categorisering in de posts, in tegenstelling tot Jaiku.

Daarmee hebben de twee dus een duidelijk karakterverschil. Jaiku is veel meer een weergave van wat je aan doen bent en een aggregator van alle persoonlijke media waar je actief in bent. Het automatisch bijvoegen maakt dat alleen maar duidelijk.
Twitter is echt een microblog tool waar je razendsnel en compact je mening over zaken geeft. Dat gaat vaak gepaard met locatiegebonden berichten, wat eigenlijk niet anders is als al die mensen die in de trein moeten vertellen dat ze in de trein zitten. En daarmee hebben Jaiku veel met elkaar gemeen, maar zijn toch ook heel anders.

Benieuwd of dat verschil in de toekomst zich zal versterken, of dat ze naar elkaar toegroeien…

Nieuw feestje

Gisteren was er de eerste editie van een nieuw maandelijks feestje van de Veel Meubelstukken crew. Line-up laat zich erg vergelijken met Club Filth. Maar dan zonder G-Sus saus ;-)

De aankondiging was veelbelovend: “Een veel zwartere sound dan het hippe rock&rave geluid van bijvoorbeeld Rauw en veel moderner, frisser en opzwepender dan de doorsnee afgelikte schoolplein-boterham die urban heet. “

We hadden wat moeite ons te zetten nog te gaan, maar geen spijt. Het was lekker. Mr. Wix en Joost van Bellen draaiden ergens tussen Rauw en Speedfreax. Met een simpele maar grappige act:

Joost mist nog wat warmte

Het is een interessant nieuw initiatief: Joost. Ik kreeg een uitnodiging te beta-testen, dus dat heb ik meteen geprobeerd. Ik ben onder de indruk van de technische kwaliteit, maar mis nog wel wat in de uitvoering van deze nieuwe vorm van gesloten tv.

Joost werkt goed. De video en vooral de audio heeft een hoge kwaliteit, zeker voor full screen beeld. Dat is natuurlijk ook de belangrijke noviteit; peer 2 peer televisie, de uitzendingen staan niet op een centrale plek, maar zijn verdeeld over alle gebruikers opgeslagen en opgeknipt verdeeld.

De beleving is goed, mooie overgangen, liquid paneeltjes. Het aanbod van kanalen en programma’s is nog niet supergroot, maar dat gaat vast veranderen gezien de deals met bijvoorbeeld Viacom en Endemol.

Het is dus geen Youtube, dat heeft een ander uitgangspunt, het lijkt meer op digitale tv op afroep. Vergelijk het met PC Zapper of de judebox in een Boeing 777. Ik had wel wat meer interactie verwacht. Ook met de beperkte hoeveelheid content is het flink scrollen.

Ik wacht toch wel op een goede ‘warme’ EPG (Electronic Programme Guide) waar ik op z’n minst inzicht heb in het aanbod en een keuze kan maken met wat meer informatie. Waar andere kijkers mij suggesties doen al dan niet via collaborative filtering.
En waar ik mijn eigen kanaal willen samenstellen. Zoals bijvoorbeeld in het instituut voor Beeld & Geluid op een leuke manier is gedaan: bepaal je eigen televisie-avond.

Maar goed, ik mag toch hopen dat de makers van revolutionaire principes als Kazaa en Skype ook nu weer een stapje verder zullen gaan. We wachten af…

Een mooi voorbeeld van de exploding website

Via Kars ontdekte ik IMified. Een slimme bot waarmee je al chattend verschillende persoonlijke tools kan aansturen. Zoals het schrijven van een blogpost. Een leuk voorbeeld wat mij betreft van de ‘exploding website’. Een trend die we zien waarbij het internet niet meer de website is, maar internet onderdeel van alles wordt. Waarmee het online contactmoment overal is. Via widgets of gadgets, via je mobiel, in je auto, op je tv of dus in je chatbox. Waarbij het de essentie is dat je niet overal bij het internet kunt en een beetje kunt browsen, maar dat online dienstverlening over de verschillende kanalen heen wordt aangeboden. Gebruikmakend van de specifieke eigenschappen van een kanaal.

Overigens is het de vraag of het posten van een blogpost via een chatsessie nou zo specifiek handiger is dan naar de website te gaan.

Helaas is het niet gelukt deze post echt via de bot te posten. Er gaat iets mis met het account of zo. Dus toch maar even via de normale webinterface…

Vertical TV & Virtuele Warmte

In de Adformatie van 1 februari jl. startte een nieuwe serie over de tv van de toekomst. Over het verschil tussen interactieve televisie en digitale televisie bijvoorbeeld. Ik kan me in de stellingen vinden, en moest denken aan een post van een tijdje geleden; ‘s kijken of daar nog iets van is uitgekomen.

Natuurlijk klopt het beschreven verschil tussen digitale tv en interactieve televisie. Digitale tv is ‘normale’ zendergerichte televisie, met veel meer kanalen, bij interactieve tv wordt de kijker echt onderdeel van de uitzending. Digitale televisie wordt dus afgedaan als een middel om kanalen uit te breiden terwijl er wel degelijk interessante kijkgedrag-ontwikkelingen zijn te verwachten, ook zonder de echte interactie. Ik noem voor het gemak maar even vertical tv.

Lees verder op Molblog …

De werkelijke betekenis van de iPhone

Toch nog een keer over de iPhone. Of het een feature-technisch een marktconforme telefoon is, vind ik niet zo interessant. En ook het design-appeal laat ik even voor wat het is.
Wat mij betreft staat de iPhone veel meer voor een drietal belangrijke ontwikkelingen:

De iPhone laat zien dat we tangible interfaces krijgen.
En ook is de iPhone het bewijs dat de telefoon primair een internethub wordt dat telefoneren als een van de diensten mogelijk maakt.
Als laatste is de iPhone een katalysator van de communicatie & presencediensten; je telefoon als connectie tot je sociale netwerk.

Ik licht ze graag nog wat meer toe…

Lees verder op Molblog

Closing personal statements

Trying to register some of the interesting statements of the last to
days it is time for some closing personal remarks. I have the time
now, the closing panel discussion is a bit boring, something that
happpens a lot in this kind of conferences (“why is this conference
an industry centred event; where are the consumers” how naive you can
be?)

I think Picnic was an overall inspiring conference. The surroundings
of the buildings and it interiors contribute highly. As well as the
feeling that everyone was present. But lucky enough also by some of
the sessions and presentations. Especially thursday morning with
Pixar (all about great teams and selling the story) and Gary from
FremantleMedia (in fifteen minutes everyone will be famous). Marc
Canter has a big role with its discussion on API’s with Craigslist,
but also in his friday session. And Linda with her theory on
continuous partly attention.

There were lowlights. John de Mol has not a lot new insights and I
think that MTV disqualifies itself with the old fashioned marketing
experience. You expect from this company the execution of the
theories from Joseph Jaffe on the New Marketing.

It is a pity I missed the IPTV sessions because of the crowds. The
friday was to fragmented for a good judgement.

I will try to create a more reflecting post, but for now I conclude
to state that the Picnic is a great addidtion to the different events
on different media. Hopefully next year they hire a strong moderator
for the whole day and skip the obligate panel session.